Aktualności
Jubileusz pełen wspomnień i wzruszeń
23-06-2025
Za nami wyjątkowy dzień, który dla wielu był podróżą w czasie, powrotem do młodości, pierwszych przyjaźni, szkolnych miłości i chwil, które na zawsze zapisały się w sercach. Zespół Szkół Technicznych w Kolbuszowej świętował 60-lecie istnienia – jubileusz pełen wzruszeń, łez wycieranych ukradkiem, uścisków po latach i ciepłych powitań, w których niejednokrotnie zabrakło słów.
Obchody rozpoczęły się mszą świętą w kolbuszowskiej kolegiacie. Nie była to jednak zwyczajna msza, koncelebrowali ją księża, którzy kiedyś byli uczniami tej szkoły, dziś zaś służą w różnych zakątkach świata i Polski. Liturgię uświetniła orkiestra Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Kolbuszowej pod batutą pani Aleksandry Niezgody.
Duchowość na początek świętowania
Mszy przewodniczył ks. bp Jan Ozga – misjonarz z Kamerunu, a zarazem syn podkarpackiej ziemi, pochodzący z Woli Raniżowskiej. Jego słowa, pełne ciepła i prostoty, trafiły wprost do serc: „Dzielcie się dobrem, dobrym słowem, obecnością. To są wartości, które nadają życiu prawdziwy sens”. Po nabożeństwie uczestnicy przemaszerowali, przy dźwiękach orkiestry, na wewnętrzny dziedziniec szkoły, gdzie odbyła się główna część jubileuszu.
Szkoła z duszą – przemówienia pełne serca
W imieniu całej społeczności ZST gości przywitała dyrektor szkoły – pani Grażyna Pełka, która z dumą i wzruszeniem otworzyła uroczystość. Wspaniałym jej początkiem był taniec poloneza w wykonaniu uczniów – z gracją, powagą i elegancją, jak przystało na jeden z najbardziej reprezentacyjnych tańców narodowych, który niesie ze sobą nie tylko piękno, ale i szacunek dla historii oraz ducha narodowego. Nie zabrakło także przemówień. Szczególnie poruszające były słowa Starosty Kolbuszowskiego – Józefa Kardysia. - 60 lat temu na naszej kolbuszowskiej ziemi, z potrzeby serca i rozsądku, zrodziła się idea szkoły zawodowej – miejsca, które miało nie tylko uczyć, ale przede wszystkim przygotowywać do życia – mówił. Starosta przypomniał, że lata 60. i 70. to czas przemian, kiedy to rolniczy dotąd powiat kolbuszowski zaczął się zmieniać. Powstawały pierwsze fabryki, warsztaty, miejsca pracy. – Ale brakowało ludzi z umiejętnościami. Na szczęście wtedy, tak jak i dziś, nie zabrakło ludzi z wizją i odwagą. Ludzi, którzy dostrzegli potrzebę, chwycili za ster i stworzyli szkołę, która przez dekady stanie się kuźnią talentów, nadziei i przyszłości – podkreślił Starosta Kolbuszowski.
Szkoła, która ma duszę…
Z uznaniem wspominał kolejnych dyrektorów, którzy przez lata nadawali szkole kształt i charakter. – Historię szkoły i sylwetki jej budowniczych znajdziecie Państwo w starannie przygotowanym wydawnictwie autorstwa dr Grażyny Bołcun. To nie tylko kronika wydarzeń, ale świadectwo pasji, pracy i oddania – powiedział. Wzruszająco zwrócił się również do absolwentów. - Dziś jesteśmy w innym miejscu, ale cząstka tej szkoły wciąż w nas żyje. To tu, być może pierwszy raz, ktoś w nas uwierzył, ktoś podał rękę, ktoś powiedział: „Dasz radę!” albo „Ty, słoniu boży!”, co też miało swój urok… - wskazał. Skierował także słowa do uczniów, z pełnym ciepła i autentyczności apelem. - Drodzy Uczniowie! Korzystajcie z tej szkoły pełnymi garściami. To miejsce ma duszę, która żyje dzięki Wam. Tu możecie się pomylić, ale i poprawić. Tu możecie marzyć i uczyć się, jak te marzenia spełniać. Bo szkoła to nie mury. To ludzie. Uczniowie, nauczyciele, wychowawcy, rodzice i ta wspólnota, która tworzy atmosferę, dodaje sił, rozbudza pasje. Zespół Szkół Technicznych miał duszę zawsze – ma ją dzisiaj i, jestem tego pewien, mieć ją będzie nadal – dodał.
Powrót do przeszłości
Po części oficjalnej nastąpiła ta najbardziej emocjonalna wędrówka po szkolnych korytarzach, klasach i wspomnieniach. Absolwenci odwiedzali swoje dawne sale, siadali w ławkach, które być może kiedyś skrzypiały pod ich łokciami. – Tu była moja klasa – mówiła pani Maria, wyraźnie poruszona. – W tej ławce siedziałam z Janiną – dodała, wskazując z uśmiechem i łzami koleżankę, z którą dziś dzieli siwiznę i wspomnienia.
W kadrze i klatce filmowej
Na specjalnych ekspozycjach można było odnaleźć stare fotografie klasowe, zatrzymane w kadrze chwile, do których chciało się wracać. Zaprezentowany został także film pt. „Nasza szkoła na przestrzeni 60 lat”, zrealizowany przez ucznia ZST Jakuba Guźdę. Była to opowieść o zmianach, postępie, ale też o niezmiennych wartościach.
Podwójne święto – niespodzianka dla dyrektorki
Nie zabrakło także momentu bardzo osobistego – niespodzianki dla pani dyrektor Grażyny Pełki, która obchodziła swoje 60. urodziny. Kwiaty, życzenia i tort przygotowany przez nauczycieli wzruszyły jubilatkę do łez. To był gest nie tylko wdzięczności, ale i uznania – za jej serce, zaangażowanie i niezłomność w budowaniu współczesnego oblicza szkoły.
Atrakcje, emocje, wspólnota
Na dziedzińcu czekały też stoiska promocyjne Policji, Straży Pożarnej, Wojska, a także Podkarpackiego Zespołu Placówek Wojewódzkich. Odbywały się pokazy pierwszej pomocy, warsztaty edukacyjne, rozgrywki sportowe oraz fascynujące „Pokazy MegaVolt” z Politechniki Rzeszowskiej. Dla najmłodszych przygotowano specjalne animacje i atrakcje.
Czas, który zatrzymał się na chwilę
Szkolne korytarze, pełne rozmów, śmiechu, czułych spojrzeń i fotografii robionych smartfonami, na chwilę zatrzymały czas. Przeglądanie starych zdjęć, odnajdywanie znajomych twarzy, uściski dłoni po latach – wszystko to stało się piękną klamrą łączącą przeszłość z teraźniejszością. Tego dnia szkoła żyła pełnią życia. Tętniła wspomnieniami, wdzięcznością, wzruszeniem.
Podziękowania
W tym miejscu chcemy z całego serca podziękować wszystkim, którzy byli z nami: absolwentom, uczniom, nauczycielom, pracownikom, rodzicom oraz przyjaciołom szkoły. Wasza obecność sprawiła, że jubileusz Zespołu Szkół Technicznych stał się świętem nie tylko placówki, ale całej naszej społeczności. Dziękujemy również przedstawicielom mediów za to, że towarzyszyli nam tego dnia, dokumentując wzruszenia, słowa, gesty i piękne momenty. Dzięki Wam ten dzień zostanie z nami na dłużej, a jego atmosfera będzie mogła powrócić we wspomnieniach, fotografiach i relacjach.
B. Żarkowska
